Cefuroksym to doustna cefalosporyna o szerokim spektrum działania i odporności na wiele β-laktamaz.
Cefuroksym jest antybiotykiem należącym do grupy cefalosporyn II generacji i antybiotyków β-laktamowych. Stosuje się go w leczeniu wybranych zakażeń bakteryjnych, m.in. zakażeń dróg oddechowych, ucha środkowego, zatok, gardła, układu moczowego oraz skóry i tkanek miękkich. Może być również stosowany w leczeniu wczesnej postaci boreliozy.
W preparatach doustnych stosowany jest najczęściej w postaci cefuroksymu aksetylu, który w organizmie jest przekształcany do aktywnego cefuroksymu.
Cefuroksym działa bakteriobójczo poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii. Wiąże się z białkami wiążącymi penicyliny (PBP), które uczestniczą w tworzeniu peptydoglikanu — jednego z podstawowych składników ściany komórkowej.
Zablokowanie tego procesu prowadzi do osłabienia ściany komórkowej i ostatecznie do rozpadu bakterii. Cefuroksym działa więc przede wszystkim na bakterie wrażliwe na ten antybiotyk.
Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków β-laktamowych, skuteczność cefuroksymu może być ograniczona przez mechanizmy oporności bakterii, w tym produkcję niektórych β-laktamaz, zmiany w białkach PBP lub zmniejszenie dostępu antybiotyku do miejsca działania.
Cefuroksym może być stosowany w leczeniu wybranych zakażeń bakteryjnych, m.in.:
Zakres wskazań może różnić się w zależności od postaci leku, dawki i konkretnego preparatu.
Do częstszych działań niepożądanych cefuroksymu należą dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, przede wszystkim biegunka, nudności i ból brzucha. Mogą również wystąpić bóle głowy oraz reakcje skórne.
Podobnie jak inne antybiotyki β-laktamowe, cefuroksym może powodować reakcje nadwrażliwości. W rzadkich przypadkach mogą mieć one ciężki przebieg i obejmować anafilaksję.
W aktualizacjach informacji o bezpieczeństwie uwzględniono również ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka oraz reakcja DRESS. Opisano także rzadki zespół Kounisa, czyli reakcję alergiczną mogącą prowadzić do skurczu tętnic wieńcowych.
Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków, leczenie może również wiązać się z zaburzeniem naturalnej mikrobioty jelitowej i wystąpieniem biegunki związanej z zakażeniem Clostridioides difficile.
Cefuroksymu nie należy stosować u osób z nadwrażliwością na cefuroksym lub inne cefalosporyny.
Szczególnej ostrożności wymaga również stosowanie u osób, u których wcześniej wystąpiła ciężka reakcja alergiczna na penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe. Ciężkie reakcje nadwrażliwości na cefuroksym wymagają natychmiastowego przerwania leczenia.
Przed rozpoczęciem terapii należy poinformować lekarza o wcześniejszych reakcjach alergicznych na antybiotyki oraz o chorobach nerek. W przypadku zaburzeń czynności nerek może być konieczne dostosowanie dawkowania.
W przypadku wystąpienia ciężkiej wysypki, pęcherzy, złuszczania skóry, zmian w obrębie błon śluzowych lub objawów reakcji alergicznej konieczna jest pilna konsultacja medyczna. Po wystąpieniu ciężkiej reakcji skórnej związanej z cefuroksymem lek nie powinien być ponownie stosowany.
Dodaj pozycje w ustawieniach modułu.
Treści w bazie leków mają charakter informacyjno-edukacyjny i nie zastępują konsultacji lekarskiej ani ulotki dołączonej do opakowania. O sposobie leczenia decyduje lekarz.