Lanzoprazol zmniejsza wydzielanie kwasu solnego w chorobie wrzodowej i refluksowej.
Lanzoprazol to lek z grupy inhibitorów pompy protonowej (IPP), który zmniejsza wydzielanie kwasu solnego w żołądku. Stosowany jest przede wszystkim w leczeniu choroby refluksowej przełyku, zapalenia przełyku oraz choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy. Może być również elementem terapii mającej na celu eradykację Helicobacter pylori oraz stosowany w profilaktyce owrzodzeń związanych z przyjmowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych. (EMA )
Lanzoprazol jest prolekiem, który po dotarciu do kwaśnego środowiska kanalików wydzielniczych komórek okładzinowych żołądka ulega aktywacji. Następnie nieodwracalnie hamuje pompę protonową H⁺/K⁺-ATPazę, odpowiedzialną za końcowy etap wydzielania kwasu solnego.
W rezultacie zmniejsza zarówno podstawowe, jak i pobudzane wydzielanie kwasu żołądkowego. Dzięki temu zwiększa pH treści żołądkowej i tworzy warunki sprzyjające gojeniu uszkodzonej błony śluzowej. (EMA )
Lanzoprazol może być stosowany m.in. w leczeniu:
Dokładne wskazania i dawkowanie zależą od konkretnego preparatu, rozpoznania oraz odpowiedzi pacjenta na leczenie.
Lanzoprazol jest zazwyczaj dobrze tolerowany. Do częściej występujących działań niepożądanych należą ból głowy, biegunka, nudności, ból brzucha, zaparcia oraz wzdęcia. Mogą również wystąpić zawroty głowy lub zmęczenie.
Przy długotrwałym stosowaniu leków z grupy IPP zwraca się uwagę m.in. na możliwość wystąpienia niedoboru magnezu oraz witaminy B12, a także zwiększone ryzyko niektórych zakażeń przewodu pokarmowego. Nie wszystkie obserwowane w badaniach populacyjnych związki między długotrwałym stosowaniem IPP a innymi chorobami oznaczają jednak bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy. (PubMed )
Przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na lanzoprazol lub którykolwiek składnik preparatu. Istotne są również interakcje z niektórymi lekami, dlatego przed rozpoczęciem terapii należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych preparatach.
Długotrwałe leczenie powinno mieć jasno określone wskazanie. Aktualne przeglądy podkreślają, że w przypadku pacjentów, którzy nie mają wskazań do przewlekłego stosowania IPP, warto rozważyć zmniejszenie dawki lub odstawienie leku pod kontrolą lekarza. U osób wymagających długotrwałej terapii zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki pozwalającej kontrolować chorobę. (PubMed )
Dodaj pozycje w ustawieniach modułu.
Treści w bazie leków mają charakter informacyjno-edukacyjny i nie zastępują konsultacji lekarskiej ani ulotki dołączonej do opakowania. O sposobie leczenia decyduje lekarz.