Amotaks działa poprzez blokowanie syntezy ściany komórkowej bakterii, co prowadzi do ich zniszczenia. Zawarta w leku amoksycylina należy do antybiotyków beta-laktamowych, które wykazują działanie bakteriobójcze, hamując enzymy odpowiedzialne za budowanie ściany komórkowej bakterii. Amoksycylina jest skuteczna w walce z bakteriami Gram-dodatnimi i niektórymi Gram-ujemnymi.
Amotaks stosuje się w leczeniu infekcji wywołanych przez wrażliwe na amoksycylinę bakterie. Do najczęstszych wskazań należą:
Zakażenia górnych i dolnych dróg oddechowych (zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli)
Zakażenia układu moczowego (zapalenie pęcherza moczowego, odmiedniczkowe zapalenie nerek)
Zakażenia skóry i tkanek miękkich (np. ropnie)
Zakażenia przewodu pokarmowego (np. zakażenia Helicobacter pylori)
Zakażenia zębów i dziąseł (np. zapalenie przyzębia)
Amotaks jest również stosowany w leczeniu niektórych zakażeń wywołanych przez bakterie, które wytwarzają beta-laktamazy, ale tylko w połączeniu z innymi lekami, które hamują te enzymy.

Dawkowanie Amotaksu zależy od rodzaju infekcji, wieku pacjenta oraz stanu zdrowia. Zwykle dawkowanie dla dorosłych i dzieci powyżej 12. roku życia wynosi:
Dorośli: 500 mg co 8 godzin (czyli 3 razy dziennie) przez 7-10 dni, w zależności od rodzaju zakażenia.
Dzieci: Dawkowanie jest zależne od masy ciała i wieku dziecka. Zwykle stosuje się 20-40 mg/kg masy ciała dziennie w 2-3 dawkach podzielonych.
Potrzebujesz recepty na Amotaks? Umów się na konsultacje z e-receptą.
Jak w przypadku każdego leku, także Amotaks może wywoływać skutki uboczne. Do najczęstszych należą:
Zaburzenia żołądkowo-jelitowe: biegunka, nudności, wymioty, bóle brzucha.
Reakcje alergiczne: wysypka skórna, świąd, obrzęk.
Zaburzenia w funkcjonowaniu wątroby: zwiększenie poziomu enzymów wątrobowych.
Zmiany w morfologii krwi: np. leukopenia, trombocytopenia (zmniejszenie liczby białych krwinek i płytek krwi).
Rzadko występują reakcje anafilaktyczne, które wymagają natychmiastowej konsultacji z lekarzem.
Interakcje:
Z lekami przeciwzakrzepowymi: Amoksycylina może zwiększać działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny), co wiąże się z wyższym ryzykiem krwawienia.
Z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi: Długotrwałe stosowanie Amotaksu może obniżyć skuteczność niektórych tabletek antykoncepcyjnych.
Z alopurynolem: Stosowanie amoksycyliny z alopurynolem może zwiększyć ryzyko wystąpienia wysypki skórnej.
Przeciwwskazania:
Uczulenie na amoksycylinę lub inne antybiotyki beta-laktamowe.
Ciężka niewydolność wątroby lub nerek.
Mononukleoza zakaźna – może prowadzić do rozwoju wysypki skórnej.
Zakażenia wywołane przez bakterie oporne na amoksycylinę.
Alternatywą dla Amotaksu w leczeniu zakażeń bakteryjnych mogą być:
Cefalosporyny (np. cefuroksym) – skuteczne w leczeniu niektórych zakażeń, zwłaszcza w przypadku oporności na amoksycylinę.
Makrolidy (np. azytromycyna) – stosowane w leczeniu zakażeń atypowych, takich jak chlamydia czy mykoplazmy.
Fluorochinolony (np. lewofloksacyna) – w leczeniu zakażeń dróg oddechowych i moczowych, szczególnie gdy zakażenie jest oporne na inne antybiotyki.
Powodem może być rozwój oporności bakterii na amoksycylinę. Jeśli pacjent wcześniej przyjmował Amotaks lub inny antybiotyk z tej grupy, niektóre szczepy bakterii mogły się na niego uodpornić. Dodatkowo, niektóre infekcje mogą być wywołane przez bakterie wytwarzające beta-laktamazy, które neutralizują działanie leku – wtedy potrzebne jest połączenie z kwasem klawulanowym (np. Amoksiklav).
Do takich zakażeń należą niektóre przypadki zapalenia zatok, ucha środkowego oraz zakażenia dróg moczowych. Amoksycylina w monoterapii może być nieskuteczna, jeśli zakażenie powodują bakterie wytwarzające beta-laktamazy, jak np. Haemophilus influenzae lub Escherichia coli. Mimo to, ze względu na szerokie spektrum działania i dobrą tolerancję, jest często pierwszym wyborem przy infekcjach o łagodnym przebiegu.
Amotaks zawiera tylko amoksycylinę, natomiast Amoksiklav to połączenie amoksycyliny i kwasu klawulanowego, który chroni antybiotyk przed enzymami rozkładającymi go. Amotaks jest stosowany w lżejszych infekcjach lub u pacjentów, u których nie ma podejrzenia oporności bakterii. Amoksiklav stosuje się, gdy istnieje ryzyko infekcji opornymi szczepami.
Antybiotyki takie jak amoksycylina zaburzają równowagę mikrobioty jelitowej, eliminując również pożyteczne bakterie. To może prowadzić do biegunki antybiotykowej lub w cięższych przypadkach – do zakażenia Clostridioides difficile. Dlatego w trakcie kuracji zaleca się stosowanie probiotyków i obserwację objawów jelitowych.
Późna wysypka (tzw. osutka polekowa) może świadczyć o reakcji immunologicznej organizmu na lek. Często zdarza się u osób z mononukleozą zakaźną leczonych amoksycyliną, nawet jeśli wcześniej nie miały uczulenia. Taka wysypka nie zawsze oznacza klasyczną alergię, ale powinna być oceniona przez lekarza.
Przerwanie terapii zbyt wcześnie, np. po ustąpieniu objawów, może prowadzić do przetrwania bardziej opornych bakterii i nawrotu infekcji. To także zwiększa ryzyko rozwoju antybiotykooporności. Dlatego zawsze należy przyjmować lek zgodnie z zaleceniem lekarza, nawet jeśli objawy ustąpią wcześniej.
Chociaż amoksycylina działa na paciorkowce, w przypadku częstych nawrotów anginy lub podejrzenia wirusowego pochodzenia objawów (np. przy katarze, kaszlu) antybiotyk nie powinien być stosowany. W takich przypadkach potrzebna jest diagnostyka różnicowa – np. test na obecność Streptococcus pyogenes (tzw. test Strep A).
To rzadki, ale opisany efekt uboczny związany z interakcją leku z receptorami smaku. Najczęściej występuje u osób bardziej wrażliwych sensorycznie i zwykle mija po zakończeniu leczenia. Jeśli objaw jest uporczywy, warto zgłosić go lekarzowi.
W wielu przypadkach (np. typowe zapalenie oskrzeli czy pęcherza) decyzja o leczeniu antybiotykiem podejmowana jest na podstawie objawów i doświadczenia lekarza. Badania mikrobiologiczne są zalecane głównie przy ciężkich lub nawracających infekcjach, albo w przypadku braku poprawy po kilku dniach leczenia.
Treści w bazie leków mają charakter informacyjno-edukacyjny i nie zastępują konsultacji lekarskiej ani ulotki dołączonej do opakowania. O sposobie leczenia decyduje lekarz.
Inne leki z naszej bazy, które mogą Cię zainteresować.